Zapiekanka z pstrąga w sosie pomidorowym

Uwielbiam zapiekanki, bo w jednym naczyniu można zamknąć cały obiad, a wybór składników są wręcz nieograniczony. Inspiracją dla dzisiejszej zapiekanki było danie, które kiedyś jadłam w jednej z moich ulubionych włoskich restauracji - Me Gusta w Bolonii, o której z pewnością jeszcze kiedyś napiszę.

Sałatka serowa

"Trzydzieste piętro, biurowców szklanych drzwi", jedną ręką odbieram telefon, a drugą nogą pędzę na spotkanie. Gdzieś pomiędzy jednym emailem a drugim klientem zjedzony szybko lunch. Zacieśnianie stosunków międzynarodowych dokonuje się również na moim talerzu - sery z Niemiec, Szwajcarii i Holandii idealnie się dogadują, a gdy doda się do nich parę kropli oliwy i octu balsamicznego, to ich współpraca wręcz kwitnie.

Miękka i puszysta Cambozola to połączenie serów Camembert i Gorgonzola, na który to pomysł pierwsi wpadli Niemcy. Raclette to z kolei pełnotłusty i delikatny ser ze Szwajcarii, który powstaje z mleka bez dodatkowych składników. Old Amsterdam jest bardo dojrzałą formą sera Gouda o bogatym i mocnym smaku maślanym.

Składniki:
- 20 g roszponki lub rukoli
- 10 dag sera Raclette
- 10 dag sera Cambozola
- 5 dag sera Old Amsterdam
- 5-7 pomidorów cherry
- pół awokado
- oliwa i ocet balsamiczny do smaku

 Pojemnik: Frigoverre od Bormioli Rocco

Penne z zielonym pesto

Prezenty z Włoch rozpakowane i już po części skonsumowane. Słoiczki z kolorowymi sosami i kawał prawdziwego parmezanu zainspirowały mnie do przyrządzenia własnego, domowego pesto alla genovese.

Pesto oznacza w języku włoskim coś zmielonego - tradycyjnie składniki mieli się drewnianym tłuczkiem w marmurowym moździerzu. Z pomocą nowoczesnych sprzętów jego przygotowanie zajmie parę minut.
 
 Składniki:
- 1 doniczka bazylii
- 50 dag orzeszków piniowych (ewentualnie słonecznika lub pistacji)
- ząbek czosnku
- 50 dag startego parmezanu
- 50 ml oliwy z oliwek

Opłukaną bazylię, orzechy i czosnek rozdrobnić w moździerzu lub blenderze. Dodać parmezanu i zalać całość oliwą z oliwek.

O kropli oliwy słów kilka

"Chciałbym mieć własny gaj oliwny." - pisze Piotr Adamczewski w najnowszej "Polityce". Podobnie jak autor, "złocistozielonego nektaru wytłaczanego z oliwek" używam praktycznie do wszystkiego: sałatek, mięs, ryb, grzanek, risotto, pieczenie, smażenia - długo mogę wymieniać.  Jednym z moich najciekawszych oliwnych doświadczeń była uczta pinzimonio u znajomych Włochów. Zasiedliśmy wszyscy nad stołem, na którym pani domu postawiła półmiski świeżej marchewki, kopru włoskiego, ogórka, papryki i selera naciowego. W niewielkich miseczkach mieszaliśmy oliwę z odrobiną soli, w której następnie maczaliśmy warzywa. Oliwa z oliwek z doskonałego dodatku stała się daniem głównym.

Poniżej kilka ciekawostek, które znalazłam w artykule:
- Przeciętny Grek spożywa 25 litrów oliwy rocznie, podczas gdy statystyczny Polak zaledwie litr.
- Powierzchnia gajów oliwnych na świecie wynosi 11 milionów hektarów, czyli około jedną trzecią powierzchnię Polski.
- Nie dziwi fakt, że największymi producentami oliwy są Hiszpania, Włochy i Grecja. To właśnie w krajach leżących nad Morzem Śródziemnym zbierano pierwsze dzikie oliwki już w 8 tysiącleciu p.n.e.

Obecnie używam oliwy produkowanej na rodzinnej plantacji Renzi Giovanni w Montegridolfo, którą uzyskuje się z ponad stuletnich drzewek oliwnych. Produkcja oliwy z oliwek przypomina wytwarzanie win. Warunki klimatyczne i geograficzne decydują o smaku, aromacie i barwie oliwy. O intensywności jej smaku decyduje w dużej mierze stopień dojrzałości oliwek - im bardziej dojrzałe owoce, tym łagodniejsza oliwa.

Warto również wspomnieć o innych rodzajach tego "płynnego złota". Na co dzień używam również oleju z pestek dyni produkowanego w Austrii i oleju lnianego, który posiada kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6, których organizm sam nie potrafi wyprodukować, ale potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania.